Nawet najmniejszy płomień powoduje wzrost temperatury i wyzwalanie energii cieplnej, wskutek czego ogrzewają się materiały i przedmioty znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie i zaczynają płonąć. Jednocześnie zjawisko to narasta i staje się trudne do opanowania. Wszystkie niemal pożary, z wyjątkiem spowodowanych wybuchem lub awarią, powstają od małych ognisk, które można ugasić przysłowiową szklanką wody. Nie powodują one przeważnie większych strat materialnych. Jeżeli jednak w krytycznym momencie zabraknie podręcznego sprzętu i środków gaśniczych lub osoby, która potrafi je prawidłowo wykorzystać, a także jeżeli pożar nie zostanie natychmiast zauważony, w krótkim czasie przyjmie on fazę małego, a następnie średniego i dużego. 
Pożar w budynku mieszkalnym powstać może w pomieszczeniach mieszkalnych, piwnicach, poddaszach, zsypach, pionach instalacji elektrycznych oraz innych instalacjach ocieplanych materiałem palnym. 
W przypadku zauważenia pożaru należy niezwłocznie zaalarmować osoby przebywające w strefie zagrożenia oraz wezwać straż pożarną (tel. 998 lub 112). Po wykręceniu numeru alarmowego straży pożarnej i zgłoszeniu się dyżurnego należy spokojnie i wyraźnie podać:

  • swoje imię i nazwisko, numer telefonu, z którego przekazywana jest informacja o zdarzeniu,
  • adres i nazwę obiektu,
  • co się pali, na którym piętrze,
  • czy występuje zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego,
  • po podaniu informacji nie należy odkładać słuchawki do chwili potwierdzenia przyjęcia zgłoszenia.

Przyjmujący może zażądać: 

  • potwierdzenia zgłoszenia poprzez oddzwonienie,
  • dodatkowych informacji, które w miarę możliwości należy podać.

Największe zagrożenie dla osób przebywających w pobliżu pożaru niesie ze sobą zadymienie poziomych i pionowych dróg ewakuacji. W przypadku pożaru we własnym mieszkaniu należy:

  • wyprowadzić z mieszkania dzieci i osoby niepełnosprawne,
  • w zależności od zaistniałej sytuacji podjąć działania gaśnicze, wyłączyć dopływ gazu i energii elektrycznej, nie otwierać okien,
  • jeśli ugaszenie pożaru we własnym zakresie jest niemożliwe, opuścić mieszkanie zamykając drzwi jedynie na klamkę.

Nie można dopuścić do odcięcia przez pożar drogi wyjścia z mieszkania, a gdy już do tego dojdzie udać się do pomieszczenia posiadającego okno lub balkon, najdalej usytuowanego od miejsca pożaru, zabierając ze sobą (jeśli jest to możliwe) mokry koc lub ręcznik zamykając za sobą drzwi do innych pomieszczeń na klamkę. Wezwać pomoc przez okno lub z balkonu, a w przypadku silnego wzrostu temperatury i zadymienia położyć się na balkonie pod oknem i okryć szczelnie kocem lub innym okryciem. 

W przypadku pożaru w mieszkaniu sąsiednim lub na niższej kondygnacji oraz zadymienia korytarza i klatki schodowej należy: 

  • pozostać w domu zamykając drzwi. wejściowe do mieszkania jedynie na klamkę,
  • zakręcić zawór gazu, wyłączyć wszystkie odbiorniki energii elektrycznej, 
  • w celu niedopuszczenia do przenikania dymu i wysokiej temperatury przez drzwi wejściowe do mieszkania należy zabezpieczyć otwory i nieszczelności drzwi (np. mokrym ręcznikiem), 
  • przygotować zapas wody do gaszenia lub chłodzenia elementów konstrukcyjnych i wyposażenia,
  • w razie potrzeby wzywać pomocy przez otwarte okno lub balkon. 

W przypadku pożaru na wyższej kondygnacji należy pozostać w mieszkaniu lub opuścić je na wezwanie kierującego akcją gaśniczą zamykając drzwi wejściowe do mieszkania na klucz.

Niezależnie od powyższych wskazań, po przybyciu straży należy bezwzględnie podporządkować się poleceniom kierownika akcji.
 
źródło:"Jak postępować w razie pożaru? Jak zapobiegać pożarom?Poradnik"-Rządowy Program Ograniczania Przestępczości i Aspołecznych Zachowań"Razem Bezpieczniej", KM PSP w Płocku, Warszawa 2007

Sezon grzewczy związany jest rokrocznie ze zwiększoną ilością pożarów spowodowanych nieprawidłową eksploatacją urządzeń grzewczych na paliwa stałe, elektryczne i gazowe.

Pożary te, obok strat materialnych, stwarzają poważne zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, tym bardziej, że część pożarów związanych jest z eksploatacją urządzeń grzewczych w porze nocnej bądź też pozostawionych bez nadzoru dorosłych domowników.


Ogrzewanie piecowe na paliwo stałe. 
Przed sezonem grzewczym należy dokonać przeglądu stanu technicznego urządzeń grzewczych i przewodów dymowych zwracając szczególną uwagę czy: 

  • przewód kominowy nie jest zatkany,
  • nie występują uszkodzenia komina, brak lub uszkodzenie zewnętrznej obudowy komina, drzwiczek przewodów kominowych i kanałów przełazowych,
  • do komina nie zostały wprowadzone drewniane konstrukcje dachowe lub inne palne części konstrukcji budowlanych,
  • odległość palnej konstrukcji budynku od wewnętrznego lica przewodów dymowych nie jest mniejsza niż 30 cm,
  • rury -dymowe nie są przeprowadzone bez zabezpieczenia przez palne stropy, ściany lub dachy,
  • paleniska do przewodów kominowych i wentylacyjnych są odpowiednio zainstalowane,
  • przy drzwiczkach wycierowych i kontrolnych w odległości mniejszej niż 0,5 m nie są składowane materiały palne.

Właściciele, zarządcy lub użytkownicy obiektów, w których odbywa się proces spalania paliwa stałego, ciekłego lub gazowego są obowiązani do usuwania zanieczyszczeń z przewodów dymowych i spalinowych: 

  • od palenisk opalanych paliwem stałym - co najmniej 4 razy w roku,
  • od palenisk opalanych paliwem płynnym i gazowym - co najmniej 2 razy w roku,
  • od palenisk zakładów zbiorowego żywienia i usług gastronomicznych - co najmniej raz w miesiącu.

Zanieczyszczenia z przewodów wentylacyjnych w wyzej wymienionych obiektach należy usuwać co najmniej raz w roku.

Warunki bezpiecznej eksploatacji domowych butli z gazem płynnym propan-butan 
Sprawne technicznie butle z gazem płynnym powinny być ustawione w miejscach łatwo dostępnych. W odniesieniu do budynków mieszkalnych muszą być spełnione następujące warunki: 

  • w każdym mieszkaniu wewnątrz budynku mogą znajdować się jednocześnie tylko 2 butle o zawartości gazu nie większej niż 11 kg, zasilające dwa odrębne odbiorniki gazowe. Butle te powinny być podłączone do instalacji, niedozwolone jest przechowywanie wewnątrz budynku mieszkalnego butli napełnionej gazem i nie podłączonej do instalacji gazowej,
  • odległość butli od powierzchni promieniujących ciepłem (grzejniki, piece itp.) oraz wyłączników elektrycznych,liczników elektrycznych, gniazd wtykowych, dzwonków elektrycznych, telefonów i innych urządzeń powodujących iskrzenie powinna wynosić co najmniej 1,0 m,
  • jeżeli butlę umieszczono w szafce lub obudowie, wówczas w drzwiach albo ściance szafki należy wykonać w najniższym i najwyższym punkcie otwory zabezpieczone siatką,butle powinny być ustawione w pozycji pionowej i zabezpieczone przed upadkiem, przewróceniem, dostępem dzieci itp.,
  • temperatura pomieszczeń, w których mają pozostawać butle napełnione gazem nie może przekraczać 35 oC,
  • butli i odbiorników w żadnym przypadku nie wolno umieszczać w piwnicy ani w pomieszczeniach, w których podłoga znajduje się poniżej poziomu terenu.

Ponadto butli z gazem płynnym nie wolno umieszczać:

  • szybach instalacyjnych budynków mieszkalnych i innych,
  • pomieszczeniach sypialnych i kuchniach mieszkalnych,
  • kotłowniach,
  • garażach i innych miejscach, gdzie znajdują się pojazdy samochodowe oraz na strychach.

Podstawowe zasady bezpieczeństwa: 

  • pomieszczenia, w których zainstalowano przewody i urządzenia gazowe, należy regularnie wietrzyć,
  • jeżeli w pomieszczeniu wyczuwalny jest zapach gazu obowiązuje zakaz używania ognia,
  • po zakończeniu użytkowania odbiorników gazu należy zamknąć wszystkie kurki gazowe.


Puste butle po gazie płynnym należy traktować z zachowaniem tych samych środków ostrożności, jak przy butlach pełnych, gdyż zawierają one opary gazu. 

Urządzenia ogrzewcze - zasady bezpiecznej eksploatacji.

Najczęstsze przyczyny pożarów ze strony instalacji elektrycznych wynikają z nieostrożności w obsłudze, ustawiania urządzeń grzewczych w pobliżu materiałów palnych, na podłożu palnym lub wadliwe działanie samej instalacji. Aby ograniczyć zagrożenie pożarowe związane z eksploatacją urządzeń elektrycznych należy przestrzegać następujących 
zasad:

  • zachować odległość co najmniej 0,5 m pomiędzy oprawami oświetleniowymi a materiałami palnymi,
  • ustawić grzewcze urządzenia elektryczne na niepalnych podstawach lub płytach,
  • nie pozostawiać bez dozoru włączonych do sieci przenośnych grzejników, kuchenek, żelazek i innych urządzeń elektrycznych nie przystosowanych do ciągłej pracy (z wyjątkiem grzejników akumulacyjnych),
  • osobom nie posiadającym wymaganych kwalifikacji zawodowych nie wolno dokonywać samodzielnych przeróbek i remontów urządzeń i instalacji elektrycznych,
  • niedopuszczalne jest zakładanie instalacji prowizorycznych, niewłaściwie wykonanych, np.: zawieszanie przewodów bezpośrednio na hakach, gwoździach, owijanie lamp papierem, itp.,
  • należy stosować się do poleceń producenta, odnośnie użytkowania i konserwacji,
  • nie wolno instalować opraw oświetleniowych oraz osprzętu typu: wyłączniki, przełączniki, gniazda wtyczkowe bez izolacji.

 

źródło:"Jak postępować w razie pożaru? Jak zapobiegać pożarom?Poradnik"-Rządowy Program Ograniczania Przestępczości i Aspołecznych Zachowań"Razem Bezpieczniej", KM PSP w Płocku, Warszawa 2007

W ferworze świątecznych przygotowań często zapominamy o wyłączeniu na czas garnka z bigosem czy przypilnowaniu dzieci bawiących się zimnymi ogniami przy choince.

Przed przystąpieniem do ubierania choinki trzeba zadbać o to, aby ustawić ją we właściwym miejscu, aby nie stanowiła zagrożenia pożarowego. Przede wszystkim należy zachować odstęp od różnego rodzaju piecyków, grzałek, słoneczek, termowentylatorów oraz oczywiście kominków. Bardzo ważne jest także, aby strumień ciepła wydobywający się z tych urządzeń skierowany był w przeciwna stronę niż choinka. 
Według przepisów odległość ta powinna wynosić 60 cm. Oczywiście byłoby lepiej, gdyby ten odstęp był większy. 
Ważne jest także, aby nie ustawiać choinki blisko zasłon i firanek. Nie ma to znaczenia czy jest to choinka prawdziwa, czy sztuczna gdyż obie palą się tak samo łatwo. 
Jeżeli chodzi o oświetlenie choinki to najlepsze są lampki już gotowe - przestrzegamy przed tzw. samoróbkami. 
Często przy choince zapalamy sztuczne ognie lub świeczki, dlatego kolejną ważną rzeczą jest stabilne ustawienie drzewka tak, aby się nie przewróciło. 
Teoretycznie tzw. zimne ognie są bezpieczne, jeżeli zawieszone zostały pod gałązkami i ich nie przypalają. Wytwarzają one jednak wysoką temperaturę i w sprzyjających warunkach mogą wywołać pożar. Dlatego nie należy zezwalać dzieciom ma zabawę sztucznymi ogniami bez nadzoru osoby dorosłej. W przypadku dojścia do pożaru choinki w pierwszej kolejności należy dokonać wyłączenia z instalacji elektrycznej ozdób (lampki, światełka). Następnie polać choinkę wodą lub użyć gaśnicy. Jeżeli pożar się rozprzestrzenia należy wezwać straż pożarną. Żywe choinki lepiej jest trzymać w doniczce lub wiaderku, gdyż wolniej wysychają a co się z tym wiąże wolniej się palą. 
Niebezpieczne mogą być także lampki zawieszane na wolnym powietrzu. Ozdabia się nimi rosnące w ogródkach świerki, jodły i inne drzewka, a także wejścia do domów i okapy dachów.

Girlandy różnokolorowych światełek wyglądają imponująco, ale należy zwrócić uwagę, czy są one przystosowane do używania w tych warunkach. Nie mające właściwej izolacji lampki, które w pomieszczeniach mogłyby być niezawodne, po zamoknięciu na deszczu lub śniegu mogą doprowadzić do porażenia prądem.

źródło:"Jak postępować w razie pożaru? Jak zapobiegać pożarom?Poradnik"-Rządowy Program Ograniczania Przestępczości i Aspołecznych Zachowań"Razem Bezpieczniej", KM PSP w Płocku, Warszawa 2007

Bezpieczna ewakuacja ludzi z obiektów jest możliwa przy zachowaniu odpowiednich warunków techniczno-budowlanych dla dróg ewakuacyjnych i elementów wystroju wnętrz, określonych w Rozporządzeniu Ministra Infastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 z dnia 15 czerwca 2002 r.) oraz ustaleniu przedsięwzięć ewakuacyjnych. 
Ewakuację z budynku należy podjąć po ocenie przez kierującego akcją ratowniczą (zarządzającego obiektem), czy rzeczywiście istnieje taka potrzeba. 
Podstawowym obowiązkiem wszystkich osób przebywających w budynku w przypadku powstania zagrożenia, jest współpraca oraz bezwzględne podporządkowanie się poleceniom kierującego akcją ratowniczą, który do czasu przybycia jednostek Państwowej Straży Pożarnej musi zorganizować ewakuację ludzi i mienia. Osoby nie biorące udziału w akcji ratowniczej powinny ewakuować się najkrótszą oznakowaną drogą ewakuacyjną poza strefę objętą pożarem lub na zewnątrz budynku. 
Wszyscy uczestniczący w ewakuacji, a w szczególności organizujący działania ewakuacyjne powinni pamiętać że: 

  • w pierwszej kolejności ratuje się zagrożone życie ludzkie,
  • ewakuację rozpoczyna się od tych pomieszczeń (lub stref), w których powstał pożar lub które znajdują się na drodze rozprzestrzeniania się ognia oraz z tych pomieszczeń (lub stref), z których wyjście lub dotarcie do bezpiecznych dróg ewakuacji może być odcięte przez pożar, zadymienie lub inne zagrożenie,
  • zabronione jest wykorzystywanie dźwigów (wind) do celów ewakuacji - ewakuację z wyższych kondygnacji należy prowadzić klatkami schodowymi,
  • należy wyłączyć dopływ prądu do pomieszczeń i stref objętych pożarem,
  • należy usuwać z zasięgu ognia wszelkie materiały palne, cenne urządzenia, itp.,
  • należy przeciwdziałać panice wśród ludzi przebywających w budynku, wzywając do zachowania spokoju, informując o drogach ewakuacji oraz roztaczać opiekę nad potrzebującymi pomocy,
  • w przypadku odcięcia dróg ruchu dla pojedynczych osób lub grupy ludzi, należy niezwłocznie dostępnymi środkami, bezpośrednio lub przy pomocy osób znajdujących się na zewnątrz odciętej strefy powiadomić o tej sytuacji kierującego akcją ratowniczą,
  • osoby odcięte od dróg wyjścia, a znajdujące się w strefie zagrożenia, należy zebrać w pomieszczeniu najbardziej oddalonym od źródła zagrożenia oraz w miarę posiadanych środków i istniejących warunków, ewakuować na zewnątrz przy pomocy sprzętu przybyłych jednostek Państwowej Straży Pożarnej,
  • wchodząc do pomieszczeń lub stref silnie zadymionych, przyjmować pozycję pochyloną (jak najbliżej podłogi) oraz zabezpieczać drogi oddechowe prostymi środkami (np.zmoczonym w wodzie materiałem),
  • podczas przechodzenia przez silnie zadymione odcinki dróg ewakuacyjnych należy poruszać się wzdłuż ścian, aby nie stracić orientacji co do kierunku ruchu,
  • nie należy otwierać bez potrzeby drzwi do pomieszczeń, które mogą być objęte pożarem, ponieważ nagły dopływ powietrza sprzyja gwałtownemu rozprzestrzenianiu się ognia - otwierając drzwi do takich pomieszczeń należy chować się za ich ościeżnicę,
  • nie można dopuszczać do blokowania w pozycji otwartej drzwi wyposażonych w samozamykacze,
  • po zakończeniu ewakuacji osób należy sprawdzić, czy wszyscy opuścili poszczególne pomieszczenia - przy niezgodności stanu osobowego i podejrzenia, że ktoś pozostał w zagrożonej strefie, należy natychmiast fakt ten zgłosić jednostkom ratowniczym przybyłym na miejsce akcji i przeprowadzić ponowne sprawdzenie pomieszczeń w budynku.

źródło:"Jak postępować w razie pożaru? Jak zapobiegać pożarom?Poradnik"-Rządowy Program Ograniczania Przestępczości i Aspołecznych Zachowań"Razem Bezpieczniej", KM PSP w Płocku, Warszawa 2007

Do prowadzenia skutecznej działalności w zapobieganiu pożarom i ich zwalczaniu niezbędne jest posiadanie wiedzy o procesie spalania, gdyż tylko ona pozwała na wszechstronną ocenę elementów, jakie składają się na szeroko rozumiane zjawisko pożaru. Spalanie jest procesem chemicznym, w czasie którego występuje łączenie się materiału palnego z utleniaczem (najczęściej tlenem), podczas którego wydziela się światło, ciepło i inne produkty spalania. Aby powstał, a następnie rozwijał się proces spalania konieczne jest istnienie w odpowiedniej proporcji substancji palnej, utleniacza oraz energii cieplnej niezbędnej do zainicjowania procesu.

Proces spalania można przerwać przez:

  • wprowadzenie do strefy spalania środka oddziałującego antykatalitycznie na reakcje chemiczne towarzyszące procesowi spalania,
  • usunięcie lub odizolowanie materiału palnego,
  • wyeliminowanie bodźca termicznego podtrzymującego proces spalania (np. chłodzenie układu palnego),
  • odcięcie dostępu utleniacza do miejsca pożaru.
Mechanizm działania nowoczesnych środków gaśniczych, stosowanych w sprzęcie gaśniczym, łączy ze sobą co najmniej kilka z ww. cech.
Dobór i rozmieszczenie podręcznego sprzętu gaśniczego
Podręczny sprzęt gaśniczy to przenośny sprzęt uruchamiany ręcznie, służący do gaszenia pożarów w zarodku. Przy doborze i rozmieszczeniu podręcznego sprzętu gaśniczego w obiektach należy uwzględnić przepisy Rozporządzenia MSWiA z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2006 r. Nr 80, poz. 563). § 28 ust. 1 rozporządzenia wprowadził obowiązek wyposażenia obiektów wyłącznie w takie gaśnice, które spełniają wymagania Polskich Norm wydawanych od 1992 r. będących odpowiednikiem norm europejskich EN (PN - BN). Dotyczy to nie tylko obiektów nowych, ale także istniejących. O spełnieniu tych wymagań świadczy oznaczenie normy na etykiecie wraz z trwałym oznakowaniem daty produkcji zbiornika - od 1992 r. Inne gaśnice należy wycofać z eksploatacji.

Przy rozmieszcząniu gaśnic należy przestrzegać następujących zasad:

  • co najmniej jedna jednostka sprzętu o masie środka gaśniczego 2 kg (lub 3 dm3) powinna przypadać (z wyjątkiem oddzielnie wskazanych przypadków szczególnych):

a) na każde 100 m2 powierzchni strefy pożarowej budynku niechronionej stałym urządzeniem gaśniczym, w strefach produkcyjnych i magazynowych, 
b) na każde 300 m2 powierzchni w pozostałych strefach pożarowych me wymienionych powyżej,

  • do gaszenia pożarów grupy A (w których występuje zjawisko spalania żarowego np. drewna, papieru, tkanin) stosuje się gaśnice pianowe lub proszkowe (wypełnione proszkiem fosforanowym) oraz w ograniczonym zakresie gaśnice śniegowe,
  • do gaszenia pożarów grupy B (cieczy palnych i substancji stałych, topiących się) stosuje się zamiennie gaśnice pianowe, śniegowe lub proszkowe,
  • do gaszenia pożarów grupy C (gazów palnych) stosuje się zamiennie gaśnice proszkowe lub śniegowe,
  • do gaszenia pożarów poszczególnych grup z indeksem E (urządzeń elektrycznych pod napięciem lub znajdujących się w pobliżu tych urządzeń) zamiennie gaśnice proszkowe lub śniegowe,
  • sprzęt powinien być umieszczony w miejscach łatwo dostępnych i widocznych, przy wejściach i klatkach schodowych, w przejściach i korytarzach, przy wyjściach na zewnątrz pomieszczeń,
  • w obiektach wielokondygnacyjnych sprzęt należy umieszczać w tych samych miejscach na każdej kondygnacji, jeżeli warunki techniczne na to pozwalają,
  • oznakowanie miejsc usytuowania sprzętu powinno być zgodne z Polskimi Normami,
  • do sprzętu powinien być zapewniony dostęp o szerokości co najmniej 1 m,
  • sprzęt należy umieszczać w miejscach nie narażonych na uszkodzenie mechaniczne oraz działanie źródeł ciepła,
  • odległość dojścia do sprzętu z najdalej położonego pomieszczenia nie powinna być większa niż 30 m,
  • gaśnice powinny być poddawane okresowym (zgodnie z instrukcją producenta lecz nie rzadziej niż raz w roku) czynnościom konserwacyjnym; przeglądy lub ewentualne remonty i naprawy gaśnic należy zlecać wykwalifikowanym pracownikom (konserwatorom sprzętu ppoż.) lub specjalistycznym firmom,
  • za spełnienie powyższych wymagań odpowiadają właściciele, zarządcy lub użytkownicy obiektu art. 3 i 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1229).

Zasady obsługi gaśnic i hydrantów


Gaśnica proszkowa jest to cylindryczny zbiornik zaopatrzony w dźwignię uruchamiającą zawór lub zbijak. Środek gaśniczy (proszek) wyrzucany jest przez dyszę lub wężyk zakończony prądowniczką, przy pomocy gazu obojętnego (azot lub dwutlenek węgla). Po dostarczeniu gaśnicy w miejsce pożaru zrywamy plombę i wyciągamy zawleczkę blokującą, uruchamiamy dźwignię lub wciskamy zbijak i kierujemy strumień środka gaśniczego na ognisko pożaru. Działanie gaśnicy proszkowej można w każdej chwili przerwać przez zwolnienie dźwigni uruchamiającej lub dźwigni prądowniczki. Ze względu na swoją budowę syfonową gaśnica prawidłowo pracuje w pozycji pionowej.

Gaśnica pianowa - zasady obsługi gaśnicy pianowej są podobne do zasad  obsługi gaśnicy proszkowej.

Gaśnica śniegowa jest to cylindryczny zbiornik zaopatrzony w zawór (szybko otwieramy) i wężyk zakończony dyszą wylotową. Wewnątrz gaśnicy znajduje się skroplony dwutlenek węgla, który po uruchomieniu gaśnicy pod własnym ciśnieniem wydostaje się na zewnątrz oziębiając się do temperatury ok. - 80 °C. Po dostarczeniu gaśnicy w miejsce pożaru zrywamy plombę zabezpieczającą (ewentualnie wyciągamy zawleczkę uruchamiamy zawór i kierujemy strumień środka gaśniczego na ognisko pożaru. Działanie gaśnicy śniegowej można w każdej chwili przerwać zamykając zawór.


Należy pamiętać, że:

  • w czasie działania gaśnicy należy ją trzymać tylko za uchwyty,
  • nie wolno używać tych gaśnic do gaszenia palącej się odzieży,
  • ze względu na swoją budowę syfonową gaśnica prawidłowo pracuje tylko w pozycji pionowej

Podstawowy sposób użycia poszczególnych gaśnic przedstawiany jest w sposób graficzny na etykietach naklejonych na gaśnicach.

Hydrant wewnętrzny jest urządzeniem przeciwpożarowym umieszczonym na sieci wodociągowej wewnętrznej, służącym do gaszenia pożarów grupy A.

W celu uruchomienia hydrantu wewnętrznego należy:

  • otworzyć szafkę,
  • rozwinąć wąż tłoczny zakończony prądownicą
  • otworzyć (odkręcić) zawór hydrantowy,
  • skierować strumień wody na źródło ognia.
Nie wskazane jest używanie hydrantów wewnętrznych (wody) do gaszenia pożarów w obrębie elektroniki użytkowej oraz instalacji i urządzeń elektrycznych pod napięciem (niszczące działanie wody oraz możliwość porażenia prądem). W związku z powyższym pełne wykorzystanie hydrantu wewnętrznego do gaszenia ewentualnego pożaru może nastąpić tylko w ostateczności (np. po wykorzystaniu najbliższych gaśnic).
źródło:"Jak postępować w razie pożaru? Jak zapobiegać pożarom?Poradnik"-Rządowy Program Ograniczania Przestępczości i Aspołecznych Zachowań"Razem Bezpieczniej", KM PSP w Płocku, Warszawa 2007

Materiały pirotechniczne są mieszaninami substancji utleniających i palnych, które w połączeniu z różnymi substancjami dodatkowymi dają określony efekt (cieplny, świetlny, barwny, dymny, dźwiękowy, odrzutowy) w wyniku spalania. 
Spalanie niektórych materiałów pirotechnicznych może w odpowiednich warunkach przejść w wybuch. W związku z powyższymi cechami mogą być one zaliczane do materiałów wybuchowych.

Większość wyrobów pirotechnicznych jest wrażliwa na płomień, wysoką temperaturę, oraz bodźce mechaniczne Stwarzają przez to poważne niebezpieczeństwo, nawet przy prawidłowym obchodzeniu się z nimi. Niestety niektóre z nich produkowane są jako zabawki dla dzieci. Rokrocznie media donoszą o wypadkach związanych z nieodpowiednim bądź nieostrożnym używaniem środków pirotechnicznych. 
Skoro używanie materiałów pirotechnicznych jest nieuniknione, należy zatem przetrzegać pewnych zasad, które pozwolą na ich bezpieczne używanie. 
Materiałów pirotechnicznych mógą używać tylko osoby dorosłe, ściśle stosując się do załączonych instrukcji. Niewłaściwa obsługa może doprowadzić np. do wybuchu w rękach i poważnych oparzeń. 
Nie wolno używać materiałów pirotechnicznych w pomieszczeniach zamkniętych, gdyż wypuszczony fajerwerk będzie odbijał się od ścian i może dojść do zapalenia włosów lub garderoby, a wybuch może również spowodować uszkodzenie słuchu. Używać ich można tylko i wyłącznie na otwartej przestrzeni. 
Nie wolno wypuszczać fajerwerków z okien i balkonów, gdyż istnieję duże prawdopodobieństwo, że mogą wpaść do naszego mieszkania lub sąsiadów i spowodować panikę bądź pożar. Z tych samych względów nie wolno kierować ich w stronę zabudowań. Wypuszczamy je zawsze na wolną przestrzeń. 
Nie wolno wrzucać petard i fajerwerków w miejsca gdzie przebywają lub mogą przebywać ludzie. 
Nie wolno rzucać petard i fajerwerków na samochody, stacje paliw i zbiorniki z płynami łatwopalnymi.

Wszyscy musimy pamiętać, że środki pirotechniczne są materiałami wybuchowymi o dużej temperaturze palenia się i dużym polu rażenia w momencie wybuchu. Wypuszczając petardę lub inny fajerwerk trzeba przewidzieć tor lotu i miejsce upadku. Bawiąc się tak niebezpieczną zabawką, bierzemy na siebie odpowiedzialność za szkody, które może ona wyrządzić.

źródło:"Jak postępować w razie pożaru? Jak zapobiegać pożarom?Poradnik"-Rządowy Program Ograniczania Przestępczości i Aspołecznych Zachowań"Razem Bezpieczniej", KM PSP w Płocku, Warszawa 2007

Wieloletnie statystyki dotyczące pożarów w rolnictwie, a w szczególności w indywidualnych gospodarstwach rolnych, wskazują iż powstające pożary niosą ze sobą duże straty w mieniu i dobytku, najczęściej prowadzą do całkowitego zniszczenia zabudowy zagrodowej. Osoby odpowiedzialne za pracę sprzętu, maszyn i pojazdów przy zbiorze płodów rolnych obowiązane są zapewnić bezpieczeństwo pożarowe tych prac. 

Podczas mechanicznego zbioru płodów rolnych należy używać silników elektrycznych o odpowiednim stopniu ochrony a zastosowany układ  napędowy powinien być ustawiony w odległości nie mniejszej niż m od stert, stogów i budynków o konstrukcji palnej. Silniki spalinowe należy ustawiać na podłożu niepalnym, z urządzeniem wydechowym zabezpieczonym przed wylotem iskier, w odległości co najmniej 10 m od stert, stogów lub budynków o konstrukcji palnej. Paliwa niezbędne do pracy tych urządzeń należy przechowywać w ilości nie przekraczającej dobowego zapotrzebowania, w zamkniętych nietłukących się naczyniach, w odległości co najmniej 10 m od punktu omłotowego, stertowania i tym podobnych prac.

Nie wolno używać otwartego ognia i palić tytoniu w odległości mniejszej niż 10 m od punktu omłotowego, stertowania itp. Miejsca omłotów, stertowania i kombajnowania należy wyposażyć w sprawny podręczny sprzęt gaśniczy oraz w razie potrzeby w sprzęt służący do wykonywania przerw hamujących rozprzestrzenianie się pożaru np. pług do zaorania ziemi pomiędzy miejscem pożaru, a obszarem na który pożar mógłby się przenieść. Miejsca omiotów niezależnie od wymaganego sprzętu należy wyposażyć w beczkę z wodą O pojemności min. 200 1 z wiadrem lub w inny podobny sprzęt.

Strefa pożarowa sterty lub stogu z palnymi produktami nie może przekraczać powierzchni 1000 m2 lub kubatury 5000 m3. 
Przy ustawianiu stert, stogów i brogów należy zachować co najmniej następujące odległości - od budynków wykonanych z materiałów: 
a) palnych -30 m, 
b) niepalnych i pokryciu co najmniej trudno zapalnym -20 m, 
c) od dróg publicznych i torów kolejowych -30 ni, 
d) od urządzeń i przewodów linii elektrycznych wysokiego napięcia -30m, 
e) od lasów i terenów zadrzewionych - 100 m, 
f) między stertami, stogami stanowiącymi odrębne strefy pożarowe -30m,


Wokół stert i stogów należy zachować powierzchnię o szerokości co najmniej 2 m w odległości 3 m od ich obrysu, pozbawioną materiałów palnych. 
Produkty roślinne należy składować w sposób uniemożliwiający ich samozapalenie. 
W przypadku konieczności składowania produktów niedosuszonych należy okresowo sprawdzać ich wewnętrzną temperaturę.

Zabronione jest wypalanie roślinności na łąkach, pastwiskach, nieużytkach, rowach, pasach przydrożnych, szlakach kolejowych lub w strefie dzikich - zarośli i trzcin. Dopuszczalne jest wypalanie słomy i pozostałości roślinnych na polach w odległości większej niż 100 m od zabudowań, miejsc ustawienia stert i stogów, lasów oraz zboża na pniu jedynie w przypadku zapewnienia stałego nadzoru miejsca wypalania oraz w sposób nie powodujący zakłóceń w ruchu drogowym. Szczegółowe zasady wykonywania wypalania słomy i pozostałości roślinnych ustalają organy samorządu terytorialnego w uzgodnieniu z właściwrym miejscowo komendantem PSP.

źródło:"Jak postępować w razie pożaru? Jak zapobiegać pożarom?Poradnik"-Rządowy Program Ograniczania Przestępczości i Aspołecznych Zachowań"Razem Bezpieczniej", KM PSP w Płocku, Warszawa 2007

Pod pojęciem prac niebezpiecznych pożarowo rozumiemy wszelkie prace nie przewidziane instrukcją technologiczną lub prowadzone poza wyznaczonymi na stałe do tego celu miejscami, takie jak prace remontowo-budowlane związane z użyciem otwartego ognia (np. spawanie, podgrzewanie smoły) prowadzone wewnątrz obiektu lub na przyległym do niego terenie, a także wszelkie prace remontowo-budowlane wykonywane w strefach zagrożonych wybuchem. Przed przystąpieniem do takich prac właściciel lub użytkownik obiektu oraz wykonawca prac są zobowiązani ocenić zagrożenie pożarowe w rejonie, w którym prace będą wykonywane oraz ustalić rodzaj przedsięwzięć zapobiegających ewentualnym zagrożeniom, a także wskazać osoby odpowiedzialne, za zabezpieczenie miejsca prac zarówno przed, w „toku prac jak i po ich żakończeniu, oraz zapoznanie osób wykonujących prace z zasadami zabezpieczenia przeciwpożarowego. 

Przy wykonywaniu prac niebezpiecznych pożarowo należy przestrzegać następujących zasad: 

  • materiały palne występujące w miejscu wykonywania prac oraz w rejonach przyległych należy zabezpieczyć przed zapaleniem,
  • prace niebezpieczne pożarowo wykonywanę w strefach zagrożonych wybuchem lub w pomieszczeniach, w których wcześniej wykonywano inne prace związane z użyciem łatwo zapalnych cieczy lub palnych gazów, mogą być prowadzone wyłącznie wtedy gdy stężenie par cieczy lub gazów w mieszaninie z powietrzem w miejscu wykonywania prac nie przekracza 10% ich dolnej granicy wybuchowości,
  • w miejscu wykonywania prac powinien znajdować się sprzęt gaśniczy umożliwiający likwidację wszelkich źródeł pożaru,
  • po zakończeniu prac należy poddać kontroli miejsce, w którym prace były wykonywane oraz rejony przyległe,
  • prace niebezpieczne pożarowo mogą być wykonywane wyłącznie przez osoby do tego upoważnione, posiadające odpowiednie kwalifikacje, natomiast sprzęt używany do wykonywania prac powinien być sprawny technicznie i zabezpieczony przed możliwością wywołania pożaru,
  • butle ze sprężonymi gazami mogą znajdować się na terenie obiektu wyłącznie w okresie prac (spawania) i pod stałym nadzorem, a w przypadku prowadzenia prac spawania na wysokości, butle z gazem należy ustawiać poza rejonem bezpośredniego oddziaływania spadających rozprysków.

Przy rozgrzewaniu smoły i innych podobnych materiałów należy przestrzegać niżej wymienionych zasad: 

  • smoła lub inny materiał mogą być rozgrzewane za pomocą otwartego ognia w odległości me mniejszej niż m od budynków i składowisk materiałów palnych,
  • podgrzewanie smoły lub innego materiału jest dopuszczalne na dachu o konstrukcji i pokryciu niepalnym w budowanym obiekcie, a w pozostałych przypadkach, jeżeli zostaną zastosowane odpowiednie, przeznaczone do tego celu podgrzewacze.

Szczegółowe zasady zabezpieczenia przeciwpożarowego prac niebezpiecznych pożarowo, jak również warunki uzyskania zezwolenia na ich przeprowadzenie, określa w odrębnej instrukcji właściciel, zarządca lub użytkownik obiektu (obowiązek ten nie dotyczy jednorodzinnych domów mieszkalnych) - zasady zabezpieczenia prac niebezpiecznych pożarowo mogą być jednym z elementów opracowywanej dla obiektu instrukcji bezpieczeństwa pożarowego.

źródło:"Jak postępować w razie pożaru? Jak zapobiegać pożarom?Poradnik"-Rządowy Program Ograniczania Przestępczości i Aspołecznych Zachowań"Razem Bezpieczniej", KM PSP w Płocku, Warszawa 2007

Tlenek węgla

  • czwartek, 28 styczeń 2016

TLENEK WĘGLA – CICHY ZABÓJCA

 

ZAPRASZAMY DO OBEJRZENIA FILMU O ZAGROŻENIU ZWIĄZANYM Z TLENKIEM WĘGLA

Karty ratownicze

  • czwartek, 28 styczeń 2016

Gdy liczy się każda sekunda, KARTA RATOWNICZA może uratować życie.

KARTA RATOWNICZA to kartka w formacie A4 przedstawiająca schemat pojazdu z zaznaczonymi najważniejszymi dla służb ratowniczych elementami: umiejscowienia wzmocnień karoserii, rozmieszczenia poduszek bezpieczeństwa, czy też gazowych napinaczy pasów.

Karta ta ma zestandaryzowaną formę (symbole, oznaczenia) i funkcjonuje w większości krajów Unii Europejskiej. Jest przygotowana przez producenta danego samochodu.

Setki modeli samochodów, a każdy inaczej umiejscowione istotne dla szybkiego przeprowadzenia akcji elementy. Np. karoserie samochodów mają w różnym miejscu wzmocnienia. Gdy strażak specjalnymi nożycami natknie się na takie wzmocnienie – te mogą ulec uszkodzeniu. Czasami znalezienie i odłączanie akumulatora też ,wbrew pozorom, nie jest łatwe. Podobnie ma się sprawa z poduszkami powietrznymi. Konstrukcja, wzmocnienia i systemy bezpieczeństwa pojazdów to czasami spore wyzwanie dla grupy ratowniczej.

Dzięki wspomnianej karcie, czas dostępu do rannego zostanie skrócony i to prawie o połowę, a gdy liczy się każda sekunda, czas ten może zdecydować o czyimś życiu.
KARTA RATOWNICZA może uratować życie.
Ułatwi ona działanie zespołów ratowniczych, poprawi bezpieczeństwo ofiar wypadków drogowych podczas pracy zespołów ratowniczych.

Stacje dealerskiej będą wyposażać chętnych właścicieli pojazdów w Kartę odpowiednią dla danej marki i modelu oraz w nalepkę informacyjną. Jeśli kierowca będzie miał oznaczony swój pojazd nalepką informującą o posiadaniu w pojeździe karty ratowniczej to Zespół Ratowniczy będzie wiedział jak najszybciej, najsprawniej wydostać poszkodowanego/poszkodowanych z pojazdu.
Karta ratownicza zawsze umieszczana jest za osłoną przeciwsłoneczną kierowcy (tam też będą jej szukać Zespoły Ratownicze).

Służba ratownicza musi wiedzieć, że w samochodzie znajduje się Karta ratownicza. Temu właśnie służy umieszczenie w samochodzie specjalnej nalepki. Nalepka przyklejona powinna być od wewnątrz (dolny lewy róg przedniej szyby od strony kierowcy).

Źródło: FIA Foundation
Więcej: www.kartyratownicze.pl

 

O nas

  • Teren działania Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Olsztynie obejmuje obszar dwóch powiatów tj.: powiatu grodzkiego (miasto Olsztyn) i ziemskiego, w skład którego wchodzi 12 gmin.

    Czytaj dalej...

Biuletyn

Zapisz się aby być na bieżąco